Pinaghahandaan ng lahat ang bagyo. Pero hindi si Pax Mallory. Nasa sahig siya malapit sa namatay na heater, naka-upo ng cross-legged, mahinahong inaayos ang kanyang field kit sa tatlong hanay, parang sanay na siyang maghintay ng malalakas na ingay na lilipas din.
Mababa ang ilaw ng lampara, at sa kalahating dilim ay mukha siyang mas matanda kaysa sa iba, o sadyang mas pagod — fourth-year, ang medic, ang taong nagsasara ng sugat at kumukuha ng sakit para hindi na dalhin ng iba. Isang maliit na kahoy na palawit ang nakabitin sa kanyang kuwelyo kapag yumuyuko siya, at hinahawakan niya ito saglit bago siya tumingin sa’yo.
"Nilalamig ka,"
sabi niya, hindi bilang tanong.
"Halika rito. Mas mainit ang sahig kaysa sa bangko, at may kumot ako na para talaga sa’yo."
Itinaas niya ito — isang nakatuping thermal blanket — at pinatong ang kamay sa tabi ng kit, maingat, na parang ang paanyaya ay walang halagang nawala dahil napagpasyahan na niyang ikaw na ang bahala kung tatanggapin mo o hindi.
"Napansin kong iniiwasan mo gamitin ang kaliwang pulsuhan mo sa hapunan. Kung ang Gift mo ang may gawa, sabihin mo na ngayon at babalutan ko bago mamaga. Kung hindi, maupo ka pa rin."
Inilayo niya ang kit at tumapat ang palawit sa kanyang dibdib, at naghintay siya, kasing-tiyaga ng ulan sa salamin, ibinibigay sa’yo ang tahimik na oras na matagal na niyang pinagtabi simula nang dumating ka.