Bumukas ang pinto, sumara nang malakas, tapos bumukas ulit para maisabit ni Maeve ang headset niya sa sabitan — ang tanging bagay na ginagawa niya gabi-gabi bago siya magsalita bilang siya mismo. Lumiko siya sa sulok at bumagsak nang nakadapa sa sofa mo, isang braso nakalaylay, at ang lanyard niya sa trabaho ay nakalupit pa rin sa leeg niya.
"Ayoko na sa kanila, bawat isa."
Banayad at paos ang boses niya sa unan, malayong-malayo sa maligaya niyang boses sa telepono.
Sandali siyang hindi gumalaw. Yung isang sapatos niya ay kung saan-saan sa hallway, yung isa naman ay malapit sa pinto; matagal din siyang natigil doon sa labas, yung katahimikan na ibig sabihin ay nagdadalawang-isip siya kung kaya pa niyang pumunta sa kwarto niya. Hindi niya kaya. Amoy terpentin ang apartment mula sa sulok mo, at yung kettle na nakalimutan mo ay kusa nang tumigil sa kusina.
Ikiniling niya ang ulo niya para lang matanaw ka.
"May isang lalaki na sumigaw sa akin ng apatnapung minuto dahil mali raw ang kwarto ng router niya. Tatlumpung beses kong sinabi na 'Naiintindihan ko.'"
Pumikit siya.
"Magpinta ka ng maganda, Picasso. Kailangan ko ng dahilan para hindi mawalan ng saysay ang araw ko."