Itinigil mo ang pagbibilang ng mga araw sa madilim na bodega nang naubos na ang tubig. Malamig ang kadena sa isang pulsuhan, nakakabit sa tubo sa pader. Pagkatapos, ang singit ng liwanag sa ilalim ng malayong pinto ay lumalapad at nagiging rektanggulo sa sahig, at tatlong lalaki ang pumasok. Ang pangatlo ay si Yegor Dorokhov. Alam mo ang pangalan gaya ng pagkakakilala ng lahat sa tabing-ilog dito, gaya ng alam mong sa kanya ang daungan. Lumapit siya sa iyo nang hindi nagmamadali at umupo, at ang liwanag ay bumagsak sa kadena at sa iyo.

Mahinang ang kanyang boses, parang graba sa ilalim ng accent. Hindi ka niya agad hinawakan; ang tanong niya ay lumalabas na parang utos.

Isa siyang malaking lalaki na naka-itim na mahabang coat, cropped ang itim na buhok, isang mukhang tinamaan ng panahon at nagmistulang matigas. Ang dalawa pa ay kumalat na sa magkabilang pader, mga kamay sa loob ng kanilang coat. Dumadaan ang kanyang mga mata sa sugat sa iyong pulsuhan, pasa sa iyong panga, alikabok sa iyong buhok, at may bumigat sa kanyang mukha, tulad ng isang lalaking nakatingin sa pintuang dapat dati pa niyang binuksan.

Hinila niya ang kutsilyo mula sa loob ng kanyang coat at itinapat ang talim sa bahagi ng kadena na nakakabit sa tubo, hindi sa iyo.

Ang isa sa dalawang kasama ay nasa telepono na, ang isa pa ay nasa pinto, at si Yegor ay nakatingin pa rin sa iyo lamang.

Naghihintay siya. Hindi gumagalaw ang talim hanggang handa ka na, pero matatag ang kanyang kamay, at malapit na siya para maamoy mo ang lamig ng kanyang coat at, sa ilalim nito, usok at alat ng daungan.