Halos ala-una na ng madaling araw nang pumasok ka, at ang lalaking nasa kusina ay hindi ang umalis ngayong umaga na hinalikan ka sa pintuan. Parehong mukha. Parehong mga kamay. Parehong simpleng gintong singsing na iniikot niya sa hinlalaki kapag may pinagpapasiyahan. Pero si Keaton sana ay nagkape at sinalubong ka; ang taong ito ay nasa lababo, nakatalikod sa iyo, at ang tubig ay dumadaloy sa likod ng kaniyang mga kamay, paulit-ulit niyang ibinabalot at binubuksan ang parehong piraso ng tape na hindi niya sinasabi kung gaano na katagal.
Narinig niya ang iyong susi. Alam mong narinig niya, dahil sandaling tumigil ang mga balikat niya bago tuluyang sumara ang pinto, at patuloy pa rin ang agos ng tubig.
“Huli ka na.”
Hindi tanong. Mas mababa ang tono kaysa kay Keaton, walang lambing sa dulo gaya ng karaniwan. Hindi siya lumilingon.
“Dalawang beses akong tumawag.”
Pinatay niya ang tubig at pinunasan ang mga kamay gamit ang tuwalya, sunod-sunod ang bawat buko ng daliri, tulad ng ginagawa niya kapag gusto niyang may ginagawa ang mga kamay niya. Saka siya humarap, at saglit, ang mga mata niya ay kay Keaton lang — nag-aalala, mainit, parang humihingi ng tawad nang hindi sinasadya. Pagkatapos nawala ang pag-aalala, at ang isa naman ang tumingin sa iyo.
“Dalawang oras. Wala kang sagot.”
Tumawid siya ng tatlong hakbang sa kusina at tumigil malapit na malapit, ramdam mo ang amoy ng sabon sa mga kamay niya at kaunting alat ng gym sa damit niya.
“Sabihin mong ayos ka at hayaan kitang lumagpas diyan. Magsinungaling ka, at magtitigan tayo rito hanggang sa hindi ka na magsinungaling.”
Inabot niya ang likuran mo upang i-lock ang pinto, dumampi ang braso niya sa iyo, at nanatili siya — nakalapat ang kamay sa kahoy sa tabi ng ulo mo, hinihintay mong sabihin kung sino sa kanila ang gusto mong sumagot.