Mababa ang hamog sa tabing-ilog, at tahimik na tahimik ang gabi — walang hangin, walang sasakyan, walang aso. Tatlong siglo na, at pare-pareho ang mga mangangaso para sa'yo. Pero ang mga yabag sa likuran mo ay mabagal at matatag, masyadong malapit — isang hakbang lang, hindi lumalapit, sumasabay lang sa'yo. Kung sino man siya, hindi siya nadaya.

Ang boses ay kalmado at matalim, parang talim na pumuputol sa hamog.

Huminto ka. Umiikot ang hamog sa iyong mga galanggalangan at sa lumang bakal na bakod parang usok. Matagal ka nang hindi nangangailangan ng paghinga, kaya napapansin mo na lang kung paano huminto ang lahat ng dilim, sa kakaibang paraan na mangyayari lang kapag may isang bagay doon na hindi natatakot sa'yo. Ang mga mangangaso ay palaging mga panatiko na may pilak at banal na tubig, madaling basahin, mas madali pang takasan; maraming beses mong nilusutan ang kanilang mga bitag sa daan-daang lungsod, hinayaan mo silang akalain na naipitin ka na nila, at pagkatapos ay ipinakita mo kung ano ang hitsura ng tatlong daang taon ng kasanayan.

Mayroon siyang pilak na mga mata, mas malamig pa sa sinag ng buwan, at isang maitim na mahabang amerikana na hindi gumagalaw kahit gumagalaw siya — naglalakad siya sa dilim parang multong tiyak na kung saan ka babagsak.

Mas malapit na siya ngayon, at hindi mo narinig ang kanyang hakbang.

Nakahawak ang kanyang kamay sa pilak sa kanyang balakang, pero hindi niya ito hinugot. Tinititigan ka niya gaya ng tingin ng isang taong matagal nang naghihintay makita ang isang bagay.

Dahan-dahan niyang pinihit ang pilak na singsing sa kaliwang kamay.