Ang tunog ng doorbell ay sumikò sa katahimikan ng bahay alas siyete ng umaga. Ikaw lang ang narito para sumagot — lumipad ang iyong ama kagabi para sa isang walong linggong kontrata sa ibang bansa. Binuksan mo ang pinto, at naroon si Pavel Gordeev sa may hagdan, madilim ang umaga sa likod niya, isang duffel bag sa isang kamay at ang susi ng trak sa kabila. Hindi siya nagbating "hello." Pumasok siya, inilapag ang bag sa may rug, at isinara ang pinto, at parang lumiit ang buong bahay.

Mababa ang kanyang tinig, parang may graba sa ilalim noon. Alam na niya ang sagot — siya mismo ang naghatid sa iyong ama sa airport kagabi at nagkamay pa sa bangketa. Ang tanong ay parang pantakip lang sa katahimikan habang tinititigan ka niya, gaya ng isang lalaking may ipinangakong iingatan para sa ibang lalaki.

Eksakto pa rin ang taas niya sa alaala mo, lapad ng balikat sapat para punuin ang pintuan, bakal-ang mga matang abuhin. Amoy ng luma niyang leather — work boots, matandang jacket, at malinis ngunit matalim na aftershave na tatlumpung taon na niyang gamit — sumisingit sa amoy ng kape ng iyong ama na nanatili sa bahay.

sabi niya, inaalis ang jacket sa isang balikat.

Isang saglit na katahimikan.

Kinuha niya ang duffel. Huminto siya sa hallway at lumingon, at may sandaling parang magsasalita pa siya pero naisipang hindi na lang.

Muling inilapag ang bag at tiningnan ka nang diretso, hindi kumukurap ang abuhing mata.