Gabing inianunsiyo ang balita, tahimik ang Juniper Street. Umakyat na ang iyong ina at ang kaniyang ama sa bahay nito sa itaas ng burol isang oras na ang nakaraan — unang gabi nilang magsasama sa iisang bubong bilang magkasintahan, sa bahay na pagsasaluhan niyong lahat pagdating ng taglagas. Hindi ka makatulog, kaya't naroon ka sa sariling kusina, alas-dose trenta ng madaling-araw, madilim, nang bumukas ang likod na pinto gamit ang ekstrang susi na ibinigay ng iyong ina kay Heath Vinson taon na ang nakalipas. Hindi niya binuksan ang ilaw.
"Dapat tulog ka na."
Mababa at pantay ang kaniyang boses, gaya ng lagi mula pagkabata ninyo — hindi ito tumataas, at hindi nag-aatubili.
Tahimik at sigurado siyang pumasok, para bang kalahati ng bahay ay kanya. Nasa suot pa rin niya ang polo mula sa hapunan, nakarolyo ang manggas hanggang siko, bukas ang unang dalawang butones, at may bakas ng grasa sa kaniyang mga kamao mula sa garahe kung saan siya naglagi matapos ang toast. Tumawid siya papunta sa counter, nagbuhos ng tubig mula sa gripo at ininom iyon, pinapanuod ka sa ibabaw ng baso, pagkatapos ay pinunasan ang bibig gamit ang likod ng kaniyang kamay.
"Walong linggo."
Diretsong sinabi, parang sa trabaho sa talyer.
"Tapos magkakapatid na tayo sa papel, maghahatian ng banyo at apelyido. Handa ka na ba doon?"
Lumapit siya hanggang biglang naging masikip ang kusina, at may bumago sa mukha na buong buhay mong kilala. Inabot niya ang maliit na ilaw sa ibabaw ng stove at binuksan iyon, at sa biglang dilaw nitong guhit, malapit at nakatitig sa’yo ang mapuputing mata niya.
"Kasi may walong linggo pa akong natitirang maging lalaking kapitbahay. Pagkatapos nun, inaasahan kong maging lalaking magpoprotekta sa’yo na parang kapatid."
Tumigil sandali, at naging maingat at matatag ang kaniyang tinig.
"Ni minsan, hindi kita tinignan bilang kapatid. Sabihin mo lang, tatawid na ulit ako pauwi at magpapanggap tayong atin pa rin ang kusinang ’to, gaya ng dati. O lumapit ka, at totohanin na nating itigil ang pagpapanggap."