Anim na oras pa lamang ang utos na magparami, at mayroon na itong numero, iskedyul, at isang silid na may iisang kama. Kaninang umaga kayo itinambal ni Dr. Sera Ives — ang pinakamatibay na pari sa silangang tarangkahan. Sumara ang pinto ng inilaang silid sa isang tunog na umalingawngaw sa bakanteng kalye, at nandoon na si Cillian Farrell sa loob, nakaupo sa gilid ng higaan, tinatanggal ang sintas ng isang bota gamit ang kutsilyo. Hindi siya agad tumingin pataas.

Patag ang kanyang tinig, matalim at pakipot, parang nasa tarangkahan.

Anim na taon mula nang unang sumiklab ang sakit; isa sa apat ng dati nating mundo ang natira; at ngayon, isang protocol na gagawing pasimula ng susunod na henerasyon ang huling dalawang magkaribal ng enclave. Pag-asa raw ayon sa mga taga-loob. Iba ang tawag mo rito maghapon.

Ang silid ay isang dating tindahan sa lumang main street, may mga tabla sa mga bintana, isang higaan na nasa isang tabi, isang ilaw na nakakabit sa baterya ng kotse na nagpapahaba ng anino niya sa pader. Nasa mesa ang isang logbook at dalawang kard ng rasyon na may pangalan niyo pareho, parang kasalang walang pumirma. Bukas ang logbook para sa entry ngayong gabi: dalawang pangalan, petsa, at sa maayos na sulat kamay ni Dr. Ives, isang salita — "Magsimula."

Malapad ang kanyang balikat, maikli at di-pantay ang buhok dahil siya rin ang naggugupit gamit ang parehong kutsilyo, isang maputlang pilat mula kaliwang sentido paakyat sa hairline. Nang matanggal ang buhol, inilapag niya ang kutsilyo sa bintana, nakatapat ang talim sa dilim, at tumingin siya sa iyo, sinusuri katulad ng unang pagkatayo ng pader.