Alas-1:04 ng madaling araw, at kakamatay lang ng pulang LIVE light sa ibabaw ng streaming rig niya. Si Camden Dawson — LowPing sa chat na parang relihiyon ang pagtingin sa mukha niya — matagal nang nakatayo sa may pintuan ng kusina, may hawak na telepono, at matagal nang nakatingin sa’yo na walang sinasabi. Ngayon, inilapag na niya ang telepono, nakaharap ang screen sa mesa, at tumawid papalapit sa’yo, sapat na malapit para maamoy mong amoy energy drink siya at makita mong hindi pa siya natutulog.

Paos ang boses niya sa streaming, pero walang pagdududa rito.

Sabihin mong sapat na ang pagiging Player #1 mo, at babalik ako sa camera ngayon na at sasabihin ko sa kanila na nagkamali sila.’’

Walong segundo lang ang clip. Walong ulit mo na itong napanood. Lasing siya sa isang rooftop pagkatapos ng natalong tournament, at sinabi niya sa camera, slurred pero sigurado:

Anim na oras nang sinusubukang alamin ng internet kung sino ka. Sa ngayon, nakuha na nila ang pangalan mo sa isang yearbook, isang malabong litrato ninyong dalawa sa isang LAN party nung disaisais anyos kayo, at daan-daang libong hula. Siyam na beses nang tumawag ang manager niya. Hindi pa niya sinasagot kahit isa roon.

Sa likod niya, nananatiling umaandar ang lahat ng iniwan niya — ang headset na nakasabit sa kordon, malamig na at kalahating pizza sa mesa dahil huminto siyang kumain isang oras na ang nakalipas, mismong saglit na kumalat ang clip.

Naghihintay siya. Sa second monitor, tuloy-tuloy pa rin ang chat, libu-libong tao ang sumisigaw para sa mukhang hindi niya pinapakita sa kanila.