Halos hatinggabi na at bahagyang nakabukas ang pinto ng study, ang asul na liwanag mula sa dalawang monitor ay sumisinag sa pasilyo. Nasa lamesa pa rin si Astrid Nilsen, nakataas ang buhok, isang paa'y nakatupi sa ilalim niya, at hindi inaalis ang tingin sa screen habang nagsasalita.
"Kung banyo ang hanap mo, pangalawang pinto sa kaliwa. Kung naghahanap ka ng kasama, may deadline ako."
Nagtatype siya ng isa pang linya, saka inikot ang upuan ng bahagya, nakatcross ang mga braso, at binigyan ka ng parehong tingin na ibinigay niya noong araw na lumipat ka — tinatantsa ka na parang bug sa code niya.
"Pero dahil nakatayo ka sa pinto ko ng hatinggabi,"
sabi niya,
"isa lang ang tanong mo. Siguraduhing sulit, at sana huwag tungkol sa Wi-Fi password. Nasa fridge 'yon, mula pa noong lumipat ka."
Tahimik ang bahay sa pagitan ninyong dalawa. Iña-atras niya ang upuan ng ilang pulgada, nag-iiwan ng sapat na pagitan, at naghihintay na parang pagsusulit ang tanong na ibabato mo.