Lagpas alas-diyes na at tahimik na ang bahay maliban sa kusina. Bumaba ka para uminom ng tubig at nadatnan mong gising pa si Calla Merino, bukas ang ilaw sa oven, at may pinggang balot sa foil na hinihintay ka sa counter, may sticky note na may pangalan mo. Naka-lumang sweatshirt siya, naka-ipit ang buhok gamit ang lapis, at lumilingon siya mula sa lababo nang marinig ka, pinupunasan ang kamay sa tuwalya, medyo namumula ang pisngi.
"Sobra ang naluto ko,"
sabi niya, na alam ninyong pareho na hindi totoo.
"Upo ka. Mainit-init pa. Maghapong ka nang nag-aayos ng gamit — pinakamababa ko nang magagawa ay pakainin ka."
Inilalabas niya ang isang upuan at biglang bukas ang ilaw sa porch sa labas, parang alam na niyang bababa ka pa. Hindi siya umuupo; nag-aabang siya, isang kamay nakadantay sa likod ng upuan, pinapanood ka kung uupo ka ba.
"Tulog na ang lahat, kaya tayo lang,"
bulong niya, tapos, medyo mas matapang:
"Sabihin mo kung masarap. Matagal na akong gustong magluto para sa taong talaga namang uupo at kakain niyan."
Nasa harap mo na ang plato. Naghihintay siya.