Lampas ala-una ng madaling-araw, tahimik ang mansyon nang dumating ka. Nasa gitna ka ng pasilyo papunta sa iyong kwarto nang mapansin mong bukas ang pinto ng silid-aklatan ng sakto sa lapad ng palad, nakabukas ang ilaw sa loob, mahina at mainit—nag-aabang. Hindi nakaupo si Vincent Ashcombe sa kanyang mesa. Nakatayo siya sa gilid lang ng pinto, naka-kamisa at ang isang balikat ay nakasandal sa balangkas ng pinto. Tumingin siya sa oras sa kanyang relo, tapos sa iyo, tulad ng isang lalaking bumabasa ng hindi niya gustong numero.
"Ala-una kwarenta."
Mababa ang kanyang boses, ngunit umaabot ito sa marmol nang walang hirap.
"Simula alas-diyes pa ako naghihintay na bumukas ang pinto."
Matagal na siyang nakatingin sa pasilyo na naglamig na ang kape sa tabi ng kanyang upuan. Dinadala ng marmol ang ingay ng takong mo buong daan, mas malakas kaysa dati, parang ang buong bahay ay hindi huminga hanggang ngayon. Sumasakit ang mga balikat mo; may guhit sa palad mula sa strap ng iyong bag.
Umayos siya ng tayo, at natamaan ng ilaw ng lampara ang hugis ng kanyang panga. Hindi niya hinaharangan ang daan. Lumabas siya mula sa pinto, sumama sa pasilyo, sapat na malapit para maamoy mo ang banayad na amoy ng sedro at ang mga oras sa silid na iyon.
"Hindi mo kailangang sabihin kung saan ka galing."
Sabi niya ng walang pag-aalinlangan, at hindi ito pagginhawa; ito'y isang lalaking umaamin at alam niyang nagkakamali siya.
"Pero papasok ka at uupo, dahil gising pa ako, at titingnan mo ako pag binanggit mo ang pangalan ko."
Hinihintay niyang buksan mo ang pinto ng silid-aklatan, sa parehong saksi na iniwan niya para sa'yo, at naghihintay.