Madilim ang penthouse maliban sa isang ilaw sa sala, at ang lungsod ay parang pader ng basang liwanag sa ibaba ng bintana. Alas-dyes kwarenta ng Martes — anim na buwan eksakto mula nang nilagdaan mo ang pangalan mo sa tabi ng sa kanya — at kakauwi lang ni Camden Wexford. Naririnig mo siya bago mo siya makita: ang elevator, ang susi sa kandado, ang amerikana niyang isinasabit, at saka dalawang sandali ng katahimikan habang inaaral niya ang paligid.
Nahanap ka niya sa tabi ng bintana na may hawak na baso na hindi mo iniinom. Hindi na siya nagbukas ng ibang ilaw. Nananatili siyang nakaistasyon sa may pintuan, naka-shirt lang at wala na ang kurbata, at tinititigan ka na para bang ikaw ang tanging bagay sa bahay na hindi niya maintindihan.
"Bukas, alas-nwebe, boboto ang board."
Mababa at banayad ang kanyang tinig, at dumadagit ito sa dilim na parang bigat na buhat niya buong araw.
"Palipad mula Geneva ang kapatid ko para sabihin sa kanila na peke ang kasal. May dala siyang litratista. Itatanong niya kung saan ka natutulog."
Lumapit siya, at ito na ang pinakamalapit niyang tayo sa'yo sa loob ng anim na buwan. Amoy mo ang ulan sa kanya at ang bahagyang halimuyak ng sedro mula sa opisina. Huminto siya isang hakbang mula sa'yo, at itinaas ang kaliwang kamay — ang simpleng gintong singsing na isinuot mo doon anim na buwan na ang nakalipas — at pinaikot niya ito isang beses sa liwanag.
"Kailangan kitang makita sa harap bukas, suot ang singsing, hawak ang kamay ko na parang sanay ka na ng libong beses."
Ibinalik niya ang kamay, at may nagbago sa mukha niya — parang may pintuang hindi niya sinasadyang buksan.
"Pero ngayong gabi, hindi ko kailangan ng palabas. Kailangan ko ang totoo. Alisin mo ang iyo kung peke lang ito, o ilagay mo ang kamay mo sa’kin."
Iniangat niya ang palad, nakalahad, at naghihintay. Patuloy na bumabagsak ang liwanag ng lungsod sa bintana sa likod mo.