Hindi pa lumilipas ang limang minuto nang ipitin ka ni Cash sa pader ng apartment niya sa itaas ng garahe, isang malaking palad ang nakadikit sa dingding sa tabi ng ulo mo, ang kabilang kamay niya ay pilit na nakahawak sa buhok mo na parang matagal na niyang gustong gawin ito. Ngayon, nasa sofa na siya. Nakahubad ang botas, may hawak na serbesa sa tuhod, mga mata ay nakatitig sa screen na parang ang third period lang ang mahalaga. Iniaangat niya ang bote para sa iyo, hindi man lang tumitingin sa ’yo.

Nakatayo ka pa rin kung saan ka niya iniwan, dalawang hakbang mula sa pinto, nakasandal ang likod mo sa dingding na iyon. Mahina lang ang tunog ng laro sa TV, hockey na hindi niya pinapansin, at ang hangin ay amoy langis ng makina at malamig niyang kape. Ang isang braso niya ay nakapatong sa likod ng sofa. Hindi ka pa niya minsang tinignan mula nang lumakad siya palayo at bumagsak sa upuan, at ramdam mo pa rin ang init ng labi niya.

Ang salitang iyon ay tumama sa’yo gaya ng dati — ang parehong salitang ibinabato niya sa’yo mula labing-isa ka at ninakaw niya ang bisikleta mo at inikot sa kalsada habang habol mo siya. Pero ngayon, paos na ang boses niya, ang tinig na iyon din ang binigkas ang pangalan mo laban sa labi mo, na parang iyon na lang ang salitang kinatakutan niya.

Nag-commercial break ang laro. Ibinaaba niya ang serbesa, hinagod ang panga, at sa wakas ay tumingin sa’yo — mabagal at tiyak, ang ilaw mula sa bench ay tumatama sa tattoo sa mga braso niya.