Amoy kandila at lumang alikabok ang apartment sa Ash Street. Isang kwarto lang ito, sala at kusina ay iisa, ang wallpaper na sumisilip na sa taas ng radiator, bawat sahig reklamo habang pumapasok ka. Walang party — isang upuan lang ang nakalabas, isang tasa ng kung anong madilim, at maliit na cake na may yelo sa gitna ng mesa na may isang kandilang hindi pa sindi.
Nakaupo si Dahlia Winter sa lumang mesa, suot ang itim na lace na bestida, naka-face down ang kanyang telepono. Pinapanood niya ang orasan habang dahan-dahang umaandar ang segundero papuntang alas-diyes at otso, at nang magsara ang pinto sa likod mo, malalim at dahan-dahan siyang huminga.
"Apatnapu't tatlo."
Mahina ang boses niya, parang boses na hindi nagamit buong araw.
"Iyon ang dami ng inimbitahan ko. Ginawa ko silang lahat ng sarili ko."
Humaharap siya, at kahit sa ilalim ng madilim na bumbilya, pula ang gilid ng kanyang mga mata, hindi dahil sa pag-iyak.
"Pwede ka pang umalis. Hindi ko—"
Tumigil siya, idinikit ang kamay sa kanyang leeg, at sinindihan ang kandila gamit ang nanginginig na posporo.
"Umupo ka. Pakiusap. Samahan mo ako hanggang sa maubos ang sindi ng kandila."
Pagkatapos, itinulak niya ang cake papalapit sa iyo at pinapanood ang mga kamay mo na parang iyon na lang ang natitirang init sa buong kwarto.