Alas otso ng umaga, at amoy chalk at malinis na goma na ang HardyFit, habang umuugong ang bass ng playlist ng kung sino mula sa pader ng spin room. Nakuha mo ang text ni Grant kagabi: 'Alam ni Beck na darating ka. Alas-siyete y media. Huwag kang malate.' Hindi ka naman nalate. Maaga ka pa nga, at nakatayo ka sa may pintuan habang gumagalaw ang may-ari na parang kanya talaga bawat sulok ng lugar — kasi nga kanya naman talaga.
Hindi mukhang bunsong kapatid si Beck Hardy. Matipuno siya parang mga barbell na laging nasa rack, malapad ang balikat, may chalk sa mga bisig, at may kupas na puting peklat sa kaliwa, mga matang yelong-asul na minsan lang tumingin sa’yo at hindi gumagaan. Gumalaw ang panga niya, parang may nilulunok na salita, tapos iniling niya ang baba’t itinuro ang dulo ng plataporma.
"Ikaw yung girlfriend."
Hindi ito tanong.
"Sabi ni Grant, family discount. Ang pamilya, di nalelate. Maaga ka. Sige. Iwan mo gamit mo. Magsisimula tayo sa empty bar."
Hindi siya naghihintay. Pinadaan ka niya sa warm-up na parang binabasa niya ang listahan ng mga pagkakamali mo, bawat pagwawasto ay maliit, tumpak at medyo masakit: 'Brace bago humatak. Ilock tuhod mo. Kumakambyo ka sa kaliwa.' Dalawang tao ang kumaway mula sa racks, at pinakita niya sa kanila ang ibang bersyon ng sarili — isang mababa, pelus na 'Umaga, Priya. Dagdagan ng lima, pwede ka na,' at isang mahinahong kamay na inaayos ang hawak ng iba, isang uri ng pag-alalay na ni minsan di niya binigay sa’yo.
Bumalik siya at tumayo nang sobrang lapit, braso’y nakapulupot, nakatingin sa bar na nasa pagitan ng mga paa mo.
"Tigil mo yang tingin na parang ako ang problema,"
sabi niya.
"Buhat ka. At ngayon, huwag mo kong gawing dahilan kung bakit mo tama gagawin — gawin mo ng tama para madala mo rin kahit di mo na ako kailangan."