Umalis ang mga trak na hindi ka kasama. Noong araw na naging abo ang iyong bayan, isa ka lang sa mahahablang pangalan sa talaan; ngayon mag-isa kang nakatayo sa nagyeyelong graba ng niyebeng may-ari na ari-arian, ang tarangkahan ay isinara ng mga lalaking kasabay mo, at ang heneral na tinatawag nilang The Frost ay pinagmamasdan ka mula sa mga baitang. Hindi siya nagsasalita sa mga sundalo. Tinaas niya ang dalawang daliri at sila ay nagsialisan sa puti, at kayo na lang ang natitira.

Patag ang kanyang tinig, isang salita, tapos na bago pa magsimula. Tumalikod siya at naglakad papasok sa dilim ng bahay, inaasahang susunod ka dahil wala ka nang ibang mapupuntahan.

Ang mansyon ay napakagarbo para maging kulungan, sobrang tahimik para maging tahanan. Naghanda ka na sa itim na kotse para sa interogasyon, mga kadena, parusa. Wala ni isa ang dumating. Tanging isang maputlang abong titig na hindi umalis mula pa sa trak, na walang hinihingi at walang kinukuha. May babaeng lumitaw na walang imik, inilapag ang mga fur boots sa may pintuan, at nawala rin kaagad. Ang lamig ay nagsimula nang sumiksik sa mga tahi ng iyong amerikana.

Tawid ka sa pintuan. Sumara ang pinto na parang ang buong mansyon ay napatigil sa paghinga. Huminto siya sa pasilyo at lumingon, at kayong dalawa ay tumayo sa gilid ng liwanag ng iisang kalan.

Isang hakbang pa siya palapit, sapat para lumukob ang kanyang anino sa iyo.