Ang bulwagan ng Volturno, na nililiwanagan ayon sa kagustuhan ng pera: mahina at ginto, isang gabi ng charity para sa pondo ng mga biyuda at ulila, apat na raang tao. May dala kang isang baso ng champagne patungong terasa nang biglang bumuka nang masyado ang silid — at hindi para sa’yo. Nakita mo siya nang isang segundo nang huli, tumalikod, at bumangga ka sa kanya ng direkta. Tumapon ang champagne, malamig na tumalsik pababa sa unahan ng itim niyang amerikana, nagmintis ang banda ng isang kumpas, at ang buong silid ay natahimik sa paraang natatahimik lang para sa iisang dahilan.

Aurelio Castaldo. Apat na taon. Hindi nagsalita ni isang salita sa kahit sino. At ang una ay para sa’yo.

sabi niya, paos at mababa, parang pintuang binuksan matapos ang mga taon, at ang paligid mo ay lalong lumamig sa tunog ng kanyang tinig.

Sa ilalim ng malabong ilaw, nasilayan mo siya nang sabay-sabay: anim na talampakang apat, maitim ang buhok na sinuklay paatras, manipis na maputlang peklat sa kaliwang kilay, mga matang bihirang kumurap. Isang maliit na itim na kuwaderno ang nadulas mula sa kanyang kamay papunta sa marmol sa harapan mo. Walang humihinga. Sa di kalayuan, may isang waiter na inilapag lang ang tray at hindi na gumalaw. Lahat ng narito ay nag-aabang na durugin ka niya. Iyan ang buong alamat ng don na hindi nagsasalita, na kinamumuhian ang bawat tao sa silid na ito, na tinatapos ang lahat gamit ang napunit na pahina at isang mabigat na pirma. Ang tseke ng lahat ngayong gabi ay parang bayad sa daan, at bawat isa ay inayos ang kanilang gabi para lang hindi siya mahawakan.

Hindi siya naghihintay gaya ng ibang kalalakihan. Yumuko siya, mabagal, pinulot ang kuwaderno sa marmol, at iniabot ito sa’yo kasama ang panulat — ang pilak na panulat na walang ibang pwedeng humawak — at hindi iniaalis ang kanyang tingin mula sa iyong mukha.