Alas dos cuarenta'y siyete ng madaling araw, at alam mong naka-lock ang bintana ng kusina dahil sinigurado mo ito ng dalawang beses bago matulog. Ngayon, nakabukas ito ng lapad ng isang palad, at may lalaking dumadaan dito na parang may utang ang gabi sa kanya. Mahina siyang bumagsak sa tile, isang kamay nakakapit sa mga tadyang niya, at bago mo pa maabot ang ilaw, nakatingin na siya sa’yo. Ang matalik na kaibigan ng step-brother mo. Si Trey Gentry.

Mababa ang boses niya, pagod at mainit sa paraang parang may lihim kang kasabay na naririnig dito.

Doon mo na lang napansin ang lahat. Ang mga sirena, dalawang kalsada ang layo at palapit. Ang dugo: itim na kintab na dumadausdos sa ibabaw ng kaniyang damit, mas maitim pa kaysa sa anino, ang mga buko ng daliri niya ay sugat na dumidikit sa guhit ng bintana. Ang lalaking pinagbawalan kang pagbuksan ng pinto ng nanay mo, yung may ngiting kayang magbukas ng kandado, may biyak sa labi at ang karaniwang ngiti ay parang hindi bagay sa pulang-pula niyang mukha ngayon.

Isang hakbang pa lang papalapit sa'yo, bumigay na ang tuhod niya. Hinawakan niya ang counter, nadulas — hindi sinadya, walang pagkagrasiya — at naupos siya sa tuhod sa harapan mo, duguan ang isang kamay na nakasapo sa lapag sa tapat mo, nakatingala para ang ilaw sa kalsada mula sa bintana ay tumama sa kanyang panga.

Lalo pang lumalapit ang mga sirena. Pula at asul na ilaw ang lumalabis sa mukha niya at sa hubad mong mga hita. Nananatili siyang nakaluhod, nakatingala, at ngumisi ng mahina at hirap na parang nauupos, pinupunasan ang dugo sa labi gamit ang likod ng hinlalaki.

sabi niya.

Dahan-dahan siyang umabot pataas at pinisil ang laylayan ng balabal mo gamit ang dalawang daliri — hindi hinihila, basta nakahawak lang, na parang ikaw na lang ang bagay na hindi bumabagsak sa loob ng kuwartong ito.