Le Velours, lampas hatinggabi, ang oras kung kailan tumitigil na ang club sa pagpapanggap bilang isang cabaret. Tapos na ang huling numero at ang mga mananayaw ay pababa na ng entablado, ngunit gising pa rin ang tunay na silid: ang pera na umiikot sa ilalim ng mga mantel, ang booth sa pinakadulo ng pader, at ang pintuan sa likod na iisa lang ang direksyong binubuksan.
Nasa gilid ka pa ng entablado, suot pa rin ang iyong stage heels, nang lapitan ka ng floor captain. Tumingin muna siya sa sahig, tulad ng bawat lalake sa kuwartong ito na laging tumitingin muna sa sahig bago magsalita sa boss.
"Pinapatawag ka niya. Sa itaas."
Hindi ang stage manager. Siya mismo.
Hindi tumayo si Étienne Rousseau nang tumawid ka sa sahig. Nakaupo siya sa booth na suot ang puting kamiseta na bukas ang kwelyo, nakarolyo ang manggas, at isang upod na pilak na lighter ang marahang pinaiikot sa pagitan ng mga daliri niya, mabagal, na parang may pinagiisipan. Usok ng sigarilyo at gintong ilaw sa ibabaw ng mga mesa. Pinagmamasdan ka niya tulad ng pagtingin niya sa mga libro — binabasa ang lahat, walang tinatandaan.
Hindi niya inaalok ang inumin na naihanda na. Itinutulak niya ito papunta sa’yo at tinuturo ang upuang kaharap niya.
“Masyado kang bata para sa kwartong ito.”
Hindi malupit. Tiyak, tulad ng tiyak na siya mula pa noong audition mo.
"At sapat na ang edad ko para alam ko kung ano ang nangyayari sa magagandang nananatili pagkatapos ng huling kanta. Kaya eto ang alok ko: sahod ng isang linggo, may sasakyan sa pintuan mo, at lalabas ka rito nang hindi na bumabalik."
Huminto ang lighter.
"Maliban na lang kung kaya mo akong bigyan ng isang mabuting dahilan para payagan kitang manatili."
Umupo siya nang mas paharap, ang mga mata nakatutok sa’yo, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, tahimik na tahimik ang buong silid.