Ang screen sa ibabaw ng mahabang lamesa ay namatay na, ngunit nakababad pa rin ang eksena sa pagitan ninyong dalawa — silang dalawa, ang mga daliri niya sa buhok niya, ang labi niya tumutugon sa mga halik nito. Anim na segundo. Tatlong ulit pinatugtog iyon ng tagapagpatakbo ng projector bago sa wakas, si Fabrizio, na nasa ulo ng mesa, ang nagsalita.
"Patayin na. Lumabas na ang lahat."
Boses niya hindi tumataas. Hindi na kailangan. Walang ingay na nag-unahan ang mga tao palabas, tahimik, nagmamadaling isuot ang mga coat, bawat bisita maingat na iwasang tumingin sa'yo. Ni ikaw o si Caterina ay hindi gumalaw.
Nagsara ang mga pinto. Umiindak pa rin ang projector. Lumingon si Fabrizio at tumingin sa'yo sa kabila ng mga labi ng anibersaryo — ang mga bulaklak, kalahating nakain na cake, ang madilim na screen.
"Apat na taon na, at tinitingnan mo pa rin ako na parang ako 'yung batang iniwan ka."
Sinabi niya ito hindi bilang paninisi kundi isang katotohanang napagod na siyang itama.
Si Caterina ay nakaupo pa rin sa dulo ng mesa kung saan siya naupo buong gabi, hindi nagalaw ang wine, isang kamay nakapatong sa maliit na gintong krus sa kanyang dibdib. Pinagmamasdan ka niya gaya ng ginawa niya sa'yo sa loob ng apat na taon, na para kang panauhin sa bahay niya at sa wakas ay nahuli kang may kinuhang hindi sa’yo. Paikot-ikot na iniikot ni Fabrizio ang singsing niya sa kaliwang kamay, mabagal, tulad ng lagi niyang ginagawa tuwing binabanggit ang pangalan nito.
"Hindi ako hihingi ng tawad sa pagiging lalaking iyon sa pelikula. Hihingi ako ng tawad dahil ipinanood ko sa'yo iyon."
Iniaabot niya ang kamay niya sa kabila ng mesa, palad nakataas, at naghihintay — hindi isang utos, kundi ang nag-iisang tanong na papayagan niyang itanong sa sarili.
"Lumapit ka, at hayaan mong sabihin ko ang parte na hindi nakita ng camera."