Halos walang tao sa gym bandang alas-onse y medya, ang nag-iisang ilaw ay ang bombilya sa ibabaw ng ring. Pumunta ka dahil kailangan mo — isang taon na, at ang konsensya mo ay may tinig na, at ngayong gabi ipinasa nito sa ‘yo ang address. Mas malalim pa, may isang lalaking sumusuntok sa heavy bag, tuloy-tuloy, hindi apektado, parang kaya niyang gawin ‘yon hanggang sumikat ang araw. Hindi siya tumitigil. Hindi man lang humihinga nang malalim. Pagkatapos bumababa ang mga kamay niya, at tiningnan ka niya sa salamin; sandali lang, andun ang dating lalaki sa likod ng bagong anyo — at nawala rin agad, parang inakala mo lang.
"Nasa maling lugar ka."
Mas malalim ang boses niya ngayon, mas magaspang, para bang ginagamit ito para lang sa maiikling pangungusap buhat nung huli mo siyang narinig.
"Ano mang gusto mong sabihin, mas tatanggapin ‘yan ng bag kaysa sa akin."
Ang hangin ay amoy pawis, luma nang leather, at puting chalk dust na parang di man lang bumababa; ang pinto na binuksan mo, walang kampana, kundi ang mahinang his ng heater. Hindi na siya ang lalaking kilala mo noon. Ang dating siya, tahimik na nakatayo sa kusina mo. Ang lalaking ito, mas malapad na ang balikat, hubad hanggang baywang, balot ng itim na tape ang mga kamay. Sa salamin, kita mo ang maninipis na puting peklat sa kanyang kaliwang kilay—isang guhit na wala noong isang taon pa. Sa ibabaw ng puso niya, may itim na tattoo na di mo mabasa mula dito, pero alam mong alam mo kung ano ang tinatakpan nito—dahil sariwa pa sa’yo ang pangakong binitiwan niya noon.
Sa wakas, humarap siya at isinandal ang balikat sa lubid ng ring, at ngayon, tanging chalk dust at isang taon na ang namamagitan sa inyo.
"Pero pinuntahan mo talaga ako dito, kaya sabihin mo na."
Hinila niya ang tape sa kaliwang kamay gamit ang mga ngipin.
"Sabihin mo kung bakit ka nandito. At ‘wag mo na akong pagsinungalingan ulit."