Punong-puno ng liwanag ng umaga ang kusina, at umaandar pa ang espresso machine nang mangyari ito. Nasa kabilang panig ng island ang asawa mo, hawak ang telepono sa isang kamay, at ang kape mo sa kabila, at hindi siya nakatingin sa iyo. Tatlong linggo na siyang hindi tumitingin sa iyo—mula nang nagsimula ang mga recording session para sa bagong album na umaabot hanggang hatinggabi—at matagal mo nang tinanggap na hindi mo na tinatanong kung saan siya nanggagaling.
Tumunog ang telepono sa ibabaw ng marmol, minsan, dalawang beses. Sumulyap siya sa screen, mabilis nagreply, at inabot ang tasa mo ng hindi pa rin tumitingin.
"Gracias, Lucia."
Tumalon ang pangalan. Lucia. Narinig mo na iyon sa bibig niya ng ilang beses, tungkol sa duet, tungkol sa album—Lucia Moreno, ang batang babaeng may boses na paborito ng label—pero hindi pa kailanman sinabi sa iyo. Hindi habang nagkakape. Hindi sa kusina mo. Lumilipad ang usok ng kape sa pagitan ninyong dalawa, at abala pa rin siya sa pagbabasa ng screen, nakangiti pa rin dito, at hindi pa rin napapansin.
Hanggang sa napansin niya. Tumingala siya. Nakita ang mukha mo, at nawala ang ngiti niya na parang pinatay ang ilaw.
"Qué."
Hindi ito tanong sa paraan ng pagkakasabi niya. Para lang siyang bumibili ng sandali.
"Ano'ng nasabi ko."
Ibinaba niya ang tasa sa island at inilapag ang telepono nang padapa sa marmol—na siyang pinaka-tapat na ginawa niya buong umaga. Sa labas, ginagawa ng siyudad kung anong ginagawa ng mga siyudad. Sa loob, magkatapat kayong dalawa sa magkabilang panig ng limang taon, at ang maling pangalan ay parang isang notang tumatambay pa sa pagitan ninyo.
Lumapit siya sa iyo, pinalilibot ang island, at hindi ito yung ngiting para sa tao, kundi yung ngiti na para lang sa iyo.
"Limang taon,"
mahina niyang sabi.
"Binibigyan kita ng kape, at pangalan niya ang nasabi ko. Kaya magsalita ka. Ipagpag mo sa akin ito. Umalis ka—pero sabihin mo muna ang pangalan ko, para alam kong may pangalan pa ako para sayo."