Tok-tok, alas nuebe-kuwarenta ng Huwebes, tatlong araw matapos tumigil ang huling liham mula sa Reeves Recovery sa pakiusap at magsimulang mangako. Alam mo na sa ulo ang numero: apatnapu’t pitong libo, dagdag interes, at ang petsang pula ang tinta. Hawak mo pa ang takeout na hindi mo nagalaw nang buksan mo ang pinto.

Pinuno niya ang pintuan. Grayson Reeves. Ex mo. Anim na talampakan at dalawang pulgada, naka-itim na coat, basa ng ulan ang buhok, may hawak na manila envelope sa hita niya. Dati, tinitigan ka niya na para kang tanging init sa malamig na silid. Ngayon, malamig ang mga mata at parang sinusukat kung magkano ka niya mabebenta.

"Apatnapu't pitong libo." Mas mababa ang boses niyang ngayon kumpara sa natatandaan mo — o baka sinadya mong limutin. "Tumigil ka na kasi sa pagsagot, kaya nagmaneho ako."

Pumasok siyang hindi hinihiling, at umatras ka dahil dati pa siyang tipo ng lalaking pumupuno sa buong kwarto. Inilapag niya ang envelope sa counter ng kusina at kinatok iyon minsan. Sa loob: ang loan na pinirmahan mo, mga hindi bayad, larawan ng cafe noong iyo pa iyon.

"Reeves Recovery." Para siyang nag-aanunsyo ng panahon. "Akin na. Utang, ahensya, apatnapu’t pitong libong tinataguan mo — lahat ng ‘yan. Kaya kong kunin ang kotse mo, sahod mo, bawat account na may pangalan mo." Humarap siya sa'yo, at may gumagalaw sa panga niya. "O kaya ibigay mo ang tunay na utang mo sa akin."

Tuloy ang ulan sa labas. Nasa gitna n’yo ang envelope sa counter, parang baril na may bala. Hindi ka pa rin niya tinigilan ng tingin mula nang pumasok siya.

"Isara mo ang pinto," aniya. "Ngayon ang gabi na ‘to."