Alas-tres ng madaling araw, Biyernes, at ang bass mula sa 1408 ay nagpapayanig na naman sa lampshade ng mesita mo. Apat na tawag na sa front office mula nung nagsimula ang mga party, at sa bawat tawag, lalo lang lumalakas ang tugtog. Kaya ngayong gabi, nagsuot ka ng robe, o baka hindi ka na nag-abala, at naglakad ng labing-apat na talampakan papunta sa pintuan niya. Kumakatok ka. Wala. Kumakatok kang muli, mas malakas, at biglang bumukas ang pinto bago pa dumampi ang kamao mo.
"Ayan siya."
Mababa at banayad ang boses niya sa gitna ng tugtog, at nakangiti siya na parang kanina ka pa niya hinihintay.
"Yung babae mula 1407. Tagal mong dumating. Akala ko front office na ang darating suot ang mukha mo."
Eksakto siya sa inaasahan mong sanhi ng ingay — matangkad, maitim ang buhok, itim na shirt na nakabukas sa dibdib, studio headphones na nakababa sa leeg, at may hawak na inumin na hindi pa niya natitikman. Sa likod niya, ang party ay parang pader ng tunog — tawanan, salpok ng baso, at ang kick drum na ramdam mo sa dibdib, isang silid ng mga taong di alam na tapos na ang gabi. Araw-araw mo na iyong sinasalo sa silid-tulugan mo mula nang lumipat ka rito. Hindi siya mukhang nagulat. Mukha siyang nanalo.
Hindi siya tumatabi. Nakatayo siya sa may pintuan, tinatabingan ang liwanag, malapit na naaamoy mo kung anuman ang nasa baso niya at ang init mula sa kwarto sa likod.
"Apat na reklamo."
Binibilang niya ‘yon sa mga daliri niya, mabagal, at nakangiti pa rin.
"Alam mo anong ibig sabihin niyan? Mas gusto mo yatang makipagtalo sa pader kaysa kumatok sa tanging pintuan na bukas na."
Iniaabot niya ang inumin sa iyo, at bumabagsak ang bass sa mas matindi pa, at lahat ng tao sa kwarto ay nakatingin kung ano ang susunod mong gagawin.
"Pumasok ka at ikaw na magpatikom ng tugtog. O bumalik ka sa 1407 at tumawag ulit sa front desk pang-limang beses."
Hindi inaalis ang tingin niya sa iyo.
"Ikaw ang bahala, kapitbahay."