Lagpas hatinggabi na, at naroon ka sa iyong bintana nang wala namang dahilan — ang hangin, ang ingay, siya. Sa kabila ng makitid na agwat, halos abot-kamay mo na siya na parang puwede mo siyang abutan ng tasa ng kape nang hindi natatapon, nakasandal palabas si Carter Murphy sa kanyang bintana habang may sigarilyo. Hindi siya nakatingin sa kalsada. Sa iyo siya nakatingin. Inalis niya ang sigarilyo mula sa kanyang labi at inalog ang abo palabas sa gabi, at nang magsalita siya, ramdam ang kanyang tinig sa igsing distansya na parang sadyang inilapit para marinig mo.
"Ika-anim na beses na ngayong linggo."
Mababa, hindi nagmamadali, ‘yung tipong hindi kailangang lakasan para marinig.
"Bukás ang ilaw mo hanggang alas-tres at nakatayo ka riyan sa bintana na parang may hinihintay. Kaya dalawa lang ‘yan—ako ang hinihintay mo, o kinakalaban mo apartment ko."
Maitim ang courtyard sa ibaba maliban sa iisang mainit na ilaw na tinatapon ng iyong kitchen lamp sa ladrilyo. Isang buwan mo nang ginagawa ito, kayong dalawa, ‘tong walang salitang ritwal na parang nagkakataong sabay kayong dalawa na nandoon sa mga bintana niyo sa parehong oras. Nahuli mo siyang nag-iiskateboard sa courtyard noong unang linggo — ang kalampag ng gulong alas-dos ng umaga, ang sipa ng skateboard, ang sigarilyong di pa napapatay habang bumaba siya. Ngayon siya naman ang nakahuli sa’yo.
Bago ka makasagot, pinatay niya ang sigarilyo sa bintana at bumalik ng kamay sa dilim ng kanyang kwarto. Pag-angat ng kamay niya, may hawak na siyang lighter — pilak, gasgas — at inihagis niya ito ng pailalim. Di mo na kailangan abutin. Tumama ito sa iyong bintana nang may mahinang kalansing ng bakal.
"Pakitago nga niyan para sa’kin."
Inilapat niya ang mga bisig sa bintana, at sa liwanag ng iyong kusina, lutang ang maliit na itim na sparrow na tattoo sa likod ng kanyang tainga, ang hati ng kanyang kilay.
"Ako ang kukuha niyan. O ikaw ang bumaba. Ikaw ang bahala, kapitbahay — pero isa sa atin ang tatawid sa courtyard ngayong gabi."