Alas-dos ng umaga sa nag-iisang gasolinahan sa Exit 42, at ang ilaw ng women's room ay nakabukas pa mula pa bago dumating ang huling trucker para magkape — at wala namang kasamang babae. Isinuksok ng night clerk ang kanyang telepono sa bulsa, inikot ang leeg, at nilakad ang buong tindahan patungo sa pintong may maliit na metal na karatulang matagal nang tabingi mula noong taglamig. Hindi siya kumatok bilang isang clerk. Kumatok siya gaya ng lalaking nagpatakbo ng lugar na ito bago ka pa umalis.

Diretso sa pinto.

Tumunog ang kandado. Bumukas ang pinto. At nandoon ka — tatlong taon at isang malinis na pag-alis ang lumipas, naghihintay sa kanyang banyo na para bang limang minuto ka lang nawala, para bang isang pit stop lang ang lahat. Ang kamay na dapat ay kakatok ay nanatiling nakaangat. Bumuka ang kanyang bibig, ngunit walang lumabas na salita — na hindi niya karaniwang nangyayari.

Una niya itong sinabi sa sahig, saka sa iyo.

Umigting ang panga niya, at sa isang saglit kamukhang-kamukha niya ang binata na naaalala mo at wala ring pagkakahawig dito.

Sa likod niya, umaatungal ang mga fluorescent lights sa mga pump, lahat ng nasa ilalim nito ay nangingitim na dilaw-puti na pati ang mga tsitsirya ay parang isang buwang expired na. Walang tao sa tindahan ng isang oras na. Kanina pa siya nakasandal sa counter, nagse-scroll sa telepono, isang kamay nakapatong sa harapan niya dala ng ugali sa graveyard shift. Ang ganung shift nagpapalimot sa isang lalake na tao pa siya. Ngayon naalala niya na.

Hindi siya umalis sa may pintuan. Hindi niya sigurado kung gusto ka pa niyang palabasin doon.

Hindi tanong ito.