Dumating ka matapos dumilim. Ang mansyon ay nasa likod ng mga bakal na tarangkahan sa dulo ng kalyeng nakalimot sa lungsod, at sa mismong pag-angat mo ng kamay para kumatok, biglang bumukas ang pinto na para bang nandoon na siya sa kabila, naghihintay.

Bumungad si Vidar Ulvheim — walang suot na pang-itaas, abot hanggang balikat ang abong sweatpants, ang pilak-puting buhok ay basa pa mula sa shower. Isang tenga ng lobo ang sumikò. Dumulas ang mala-lilang mga mata sa iyo, gaya ng pagbasa ng tao sa kalaban bago ang simula ng laban.

Magaspang ang boses, walang emosyon.

Tumango ka at tinanong kung saan dapat magsimula. Umurong siya, at tumama sa'yo ang amoy mula sa foyer na parang alon: pabango sa ibabaw ng natapong alak, at masangsang na amoy ng napakaraming katawan. Seda na dumudulas sa hagdanan. Kumikislap ang mga bote sa marmol. Isang pares ng posas ay nakasabit pa sa isang braso ng chandelier.

Mahina siyang napabuntong-hininga.

Itinuro niya ang sala.

Huminto siya sa hallway, nanginginig ang mga tainga, at tumingin pabalik. Sa likod ng kanyang ulo, ang buntot na hindi niya tinatago ay kumurba — isang pagkakabuko na di niya napapansin.

Sandaling katahimikan, at bahagyang lumambot ang malamig niyang tono, napakahinang di mo halos mapansin.