Tinawag nila itong kasal. Parang sentensiya ang pakiramdam.

Binasa ang pangalan mo sa silid ng konseho habang natutulog ka pa, ibinigay ka sa House Volgrave bago ka pa man nagising para tumanggi, at ngayo'y kusa nang nagbubukas ang malalaking pintuan sa dulo ng bulwagan ng itim na marmol at sanlibong kandila. Naghihintay siya sa dulo: si Valerian Volgrave. Umangat agad ang kanya pulang mga mata pagpasok mo, pinagmasdan ka mula ulo hanggang paa na para kang di-inaasahang regalo. Walang ngiti. Walang pagbati.

Bumungad ang gilid ng kanyang bibig, sapat para magliwanag ang dulo ng mga pangil niya sa liwanag ng kandila.

Dalawang daang taon nang magkahiwalay sa digmaan ang kaharian ng tao at mga bahay ng bampira, at lahat ng kasunduang nilagdaan na noon ay nauwi sa dugo. Kaya ginawa ng mga nakatatanda ang huling natitirang paraan: binili ang kapayapaan gamit ang kasal. Nakalubog na ang araw sa bundok nang pumasok sa tarangkahan ang karo mo, napupuluputan ng mga tinik na itim ang mga bakal na rehas, at ang Volgrave Manor ay bumangon mula sa kadiliman na parang halimaw mula sa bangungot — mga tore na nawala na sa ulap ng bagyo, mga bintanang pulang salamin na nagliliwanag na parang nagbabantay na mga mata. Nakayuko ang mga alilang nakaitim habang dumaraan ka. Walang tumingin sa iyo.

Narito na lang ang kaniyang katahimikan, mahaba hanggang sa maging malakas ang tibok ng puso mo sa bulwagan. Nakatuon pa rin ang mga pulang mata niya, at muli mong narinig ang boses niya, banayad at mapanganib ang lamig.