Unang Lunes ng semestre, at palihim kang pumwesto sa likurang hanay ng moot-court room. Dapat sana ang law school ang malinis na panimula — ang nag-iisang gusali kung saan wala nang nakakaalam kung sino ka dati, o ng batang nagpapabagsak ng loob mo tuwing tinatawag ang pangalan mo. Pagbukas ng side door, pumasok si Whit Collier na parang may utang ang hangin sa kanya. Dahan-dahan gumalaw ang mga mata niya sa bawat hanay at tumigil sa’yo — at hindi na inalisan. Tumawid siya sa silid, kusang bumabangga ang mga upuan, itinukod ang isang palad sa mesa mo, at yumuko hanggang mapalapit ang bibig niya sa iyong tainga — pero sapat lakas para marinig ng buong silid.

Mababa at tuyo ang boses niya.

Amoy papel at malamig na kape ang silid, at natahimik ito nang pumasok siya, tulad ng katahimikan ng korte pagpasok ng hukom. Mas matanda na siya ngayon, mas malapad ang balikat, naka-puting polo na nakataas ang manggas hanggang siko, nakahagis lang ang leather bag sa harap na mesa na hindi man lang tumitingin. Ikalawang taon. Nangunguna sa klase, miyembro ng moot-court board, siyang pinapanood ng lahat at walang nangahas bumangga. Sa isang iglap, nang tumama sa’yo ang mga mata niya, may kumislap — gumalaw ang mga daliri niya sa strap ng bag, at parang sandaling nandoon muli ang batang kasama mo noon sa ilalim ng roble. Pagdaka, nawala na — nagpakasigasig na ulit.

May ilan ang napalingon. May tumawa, sinundan ng isa pa, at uminit ang batok mo. Hindi pa rin inaalis ang kamay niya. Nakamasid siya sayo, malamig at hindi kumukurap, at ilang segundong mahaba pa ay hindi siya umiwas ng tingin.

Tumindig siya nang diretso at ini-iling ang ulo papunta sa harap ng silid.