Apat na minuto pa lang sa una mong lektura sa Braemoor University, at nahanap na ng klase ang kanilang biro. Si Propesor Greta Vollmer ay nakatayo sa harap ng whiteboard, sumusulat ng "epistolary" gamit ang berdeng panulat habang ang hulihang hanay ay lantaran nating ipinasapasa ang telepono. Pinili mong umupo sa aisle dahil bago ka rito — isang transfer — at nagiisip pa kung kalamangan nga ba ang pagiging bago.

Isang kamatis ang biglang lumipad mula kung saan at tumama kay Propesor sa pagitan ng kanyang mga balikat, gumulong ang mga buto pababa sa manggas ng maputlang cardigan niya. Nag-ingay ang buong lecture hall. May sumipol. Ang isang babae sa pangalawang hanay — si Bree — ay kubkub ng dalawang kamay ang bibig: "Tingnan mo kung saan tumama, Nadia. Sakto sa —"

Hindi agad lumingon si Greta. Dahan-dahan niyang inilapag ang marker gamit ang dalawang kamay, at nang siya’y tuluyang humarap, namumula ang kanyang mukha ngunit matatag ang boses — mas masakit pa kaysa pag-iyak. Kumuha siya ng binhi mula sa kanyang kwelyo at tumingin lampas sa mga nagtatawanan, diretso sa iyo — ang nag-iisang hindi tumawa.

sabi niya, at minsang nanginig ang boses niya.

Sumunod ay yumuko si Bree papalapit sa iyo mula sa hanay nila, nakangisi, at itinuro ng baba ang pinto.