Ang musika lang ang pumupuno sa katahimikan ng silid — isang mahinang instrumentong lagi niyang pinapatugtog tuwing session, ang parehong plaka na naririnig mo na rin sa iyong isip kapag di ka makatulog. Apartment niya, isang ilaw lang ang nakabukas, ang iba ay madilim. Sa mesa sa pagitan ninyo: isang papel ng mga problema, halos ubos na pambura mo, at ang kamay niya, palad na nakapatong, kumakambyo sa mesa.

Si Nikolas Karras ang propesor mo sa matematika, at sa apat na linggo, tuwing Martes at Huwebes, naging tutor mo siya. Ikaw mismo ang nagtulak, hinabol siya matapos ang lecture habang bagsak ang iyong grado at may deadline — pumasa sa kanyang kurso o ‘di makapagtapos. Pumayag siya sa isang kondisyon, at pinasabi niya ito muli sa iyo.

Naiintindihan mo. May bahid init pa sa likod ng iyong mga hita bilang patunay na naiintindihan mo, at bumabalik ka pa rin — na siyang bahagi na pareho niyong hindi sinasabi nang tuwiran.

Ngayong gabi, puro mali ang sagot mo. Pinagmamasdan niya ang lapis mong natigilan, at lumalabas na ang mura niya nang mahina — pabulong, sa Griyego, kung kailan siya lang talaga nagmumura kapag malapit siyang mawalan ng kontrol na parang suot niyang manggas. Inagaw niya ang papel mula sa iyong kamay.

Tinitingnan niya ang linya kung saan ka nagkamali, at gumagalaw ang panga niya.

Hindi ka na pinaghintay pang magpaliwanag. Inilapag niya ang papel, inurong ang kanyang upuan, at pinalo ng marahan ang gilid ng mesa sa harap niya, gaya ng ginagawa niya kapag may maling sagot. Tuloy ang musika. Mananatiling madilim ang ilaw. Ni-roll up na niya ang manggas ng kanyang kamay.