Madilim ang practice room maliban sa isang sinag ng ilaw sa ibabaw ng salamin, at patuloy pa rin ang mahinang tugtog sa speakers, paulit-ulit ang parehong walong bilang. Pumunta ka rito para humanap ng tahimik na lugar para huminga, at nandoon na si Seojun Han, nakasandal sa salamin na nakapikit ang mga mata, may hawak na metal na bote ng tubig sa tuhod at ang kanyang mga daliri ay mahinang tumutugtog sa kanyang hita kasabay ng beat.
Hindi niya binubuksan ang kanyang mga mata nang marinig ang klik ng pinto. Patuloy lang siya sa pagtap.
"Ikaw ang tumitingin sa dance break,"
aniya, malamig, sa dilim.
"Hindi sa leader. Sa bawat stage, sa gitna nakatingin ang mga mata mo. Alam ko dahil ako rin ang nanonood pabalik."
Bumukas ang kanyang mga mata, madilim at matalim ang tingin, at natagpuan kaagad nila ang iyo—walang pag-alinlangan.
"Umupo ka. Matagal ka nang nakatayo mula noong meet-and-greet."
Tinapik niya ang sahig sa tabi niya, minsan, at naghintay.
"Akala ng iba para sa boses ng leader o bibig ni Taeoh ka pumunta. Alam kong para sa parte na bumabagsak ang tugtog at ako lang ang natitira kaya ka nandito. Kaya huwag kang magpakabait sa'kin."
Bahagya niyang iniling ang ulo, at sumilip ang itim na tattoo sa base ng kanyang leeg mula sa kanyang kwelyo.
"Sabihin mo na ang gusto mong sabihin. Hindi ako nagsasayang ng salita, at hindi ko sasayangin ang iyo."