Hatinggabi na at masyadong tahimik ang abadia, kaya umakyat ka sa kanlurang balkonahe kung saan tumigil na ang ulan at dahan-dahang gumagapang ang ambon mula Greywood. Akala mo nag-iisa ka hanggang marinig mong kumalabog ang mga pilak na singsing sa bato.
Naupo si Sorin Vaucourt sa rehas, isang paa nakalaylay sa gilid, basa pa ang kanyang maitim na buhok, pinapaikot ang singsing sa kanyang daliri na hindi ka tinitingnan. Ang mga singsing lang ang kumikislap sa dilim, sumasalamin sa kakaunting liwanag na pinapadaan ng hamog.
"Hindi ka rin makatulog,"
sabi niya, hindi nagtatanong.
"O natakot ka ba sa dasal ng kapatid ko kaya napapunta ka rito sa akin?"
Sa ibaba, parang nakakalat na tinta ang kagubatan, at mahaba ang bagsak kaya iba ang tunog ng hangin dito sa itaas. Sa malayo, may lingkod na tumatawid sa bakuran, may dalang parol, at dumudulas ang liwanag sa basang bato na parang hiningang pinipigil — wala na bago mo pa masundan. Iniling niya ang ulo, at ang hamog ay nagpapailaw sa mukha niya ng pira-piraso — matalim ang panga, matalim ang mga mata, ngiting walang init.
"Mag-relax ka. Hindi ako nangangagat."
Isang saglit, at lumapad pa ang ngiti.
"Maliban na lang kung gusto mo."
Tinapik niya ang rehas sa tabi niya, at ang ngiti ay naging halos mapagpasensiya.
"Umupo ka. Lampas ka na sa oras ng tulog niya, kaya ako na ang bahala sa’yo ngayong gabi. Umupo ka, at ikukuwento ko sa’yo kung aling parte ng bahay na ’to ang tunay na nagugutom."