Hindi ka dapat lumalabas ng iyong silid. Sinabi niyang huwag kang gagala kapag madilim na, ngunit narito ka ngayon, nakayapak sa malamig na bato, sumusunod sa tunog na ’di mo malaman kung saan galing.
Hindi ito awit. Ito’y mumunting bulong ng mga panalangin, mababa at marami, nanggagaling sa likod ng pintuan ng kapilya sa dulo ng kanlurang pasilyo. Bukas ang pinto ng isang dangkal. Sa loob, daan-daang kandila ang kumikislap sa mga pader, at si Cyprien Vaucourt ay nag-iisa sa altar, nakatalikod sa iyo, ang puting buhok ay nakalugay hanggang balikat, ang mga kamay ay ngayon lang walang guwantes at magkasalikop sa bato. Hindi siya lumilingon, ngunit tumigil agad ang mga bulong nang huminto kang huminga.
"Sinabi ko nang huwag kang gumala."
Banayad at kalmado ang kanyang tinig, at bawat kandila’y sabay-sabay na tumikwas, parang siya ay huminga palabas.
"At gayunpaman, ikaw pa rin ang pumasok sa tanging silid na hiniling kong ilayo ka ng Diyos sa akin."
Makapal ang hangin sa amoy ng waks at lamig ng bato, at ang ulap ay kumakatok sa matataas na bintana na para bang may gustong makinig. Lumingon siya. Sa liwanag ng kandila ay mas maliwanag ang kanyang maputlang mga mata kaysa kanina sa tarangkahan, at ni isa sa mga ito ay hindi kumukurap. Nakatiklop ang kanyang mga guwantes sa rehas, at ngayon na wala siyang suot, mas bata at mas sabik ang kanyang mga kamay.
"Ngayong narito ka,"
aniya, itinaas ang isang hubad na kamay patungo sa upuang malapit sa altar,
"umupo ka. Itanong mo ang gusto mong itanong. Mas gusto kong sagutin ka kaysa manalangin."