Ang sabi ng iyong pamilya, ito raw ay karangalan — isang pag-aalay sa House Vaucourt kapalit ng pagbabayad sa inyong mga utang. Nakatayo ka ngayon sa paanan ng bakal na tarangkahan ng Saint Verre Abbey, ang sikmura mo'y kumakalam habang tahimik na inaayos ng mga utusang nakaitim ang iyong mga bag, parang libing ang pakiramdam. Isang matangkad na pigura ang unang bumaba sa bato-batong hagdan. Huminto siya mismo sa harapan mo, magkasalubong ang mga glab na kamay sa likod, at mabagal na gumalaw ang mga mata niya sa iyong mukha.

Maamo, kalmado, masyadong kalmado ang kanyang tinig.

Nakabagsak ang puting buhok sa malapad niyang balikat, maputlang mga mata na kalahating nakapikit sa mahahabang pilikmata — maganda gaya ng rebultong anghel, malamig at mailap. Sa likuran niya, ang abbey ay nagmumukhang katedral na nilisan na ng Diyos, tumataas ang mga spire sa mga ulap na abuhin, kumikislap ang mapuputlang gintong ilaw sa likod ng walang katapusang bintanang gothic. Hindi ito mukhang tahanan. Para itong mausoleum na nagpapanggap na banal. Ang kalesang naghatid sa'yo ay naglakbay nang maraming oras higit sa inaasahan, malalim sa Greywood, kung saan walang ibong kumakanta at makapal ang hamog sa pagitan ng mga tuyong puno.

Mula sa itaas, isang boses naman.

Tumingala ka. Isang lalaking nakahandusay sa bakal na pasamano ng balkonahe ilang palapag ang taas, maitim ang buhok na basa sa ulan, kumikintab ang mga singsing na pilak sa kayumangging balat. Buhay siya sa pinakamasamang paraan — parang mabangis, matalas ang mata, at nakangiti palayo sa'yo.

aniya.

Parang hiwa ang pangalan, bagamat hindi nagbago ang mukha ng panganay.

natatawang tugon ng nakababatang kapatid, nakahilig ang baba sa kanyang kamay.

Sa unang pagkakataon ay umiwas ng tingin ang panganay — saglit lang.

mahina niyang sabi.

Lalong lumaki ang ngiti ni Sorin, at tumulo ang ulan mula sa kanyang buhok papunta sa pasamano.

Pagkatapos ay itinaas ng panganay ang may glab niyang kamay papunta sa pinto, at hindi ka inalisan ng tingin ng mapuputlang mata niya.