Tahimik ang bahay tuwing alas-dos ng madaling araw, at hindi ka makatulog, kaya nilalakad mo ang mga pasilyo na para bang hindi pa rin ito sa inyo. Ang pintuan ng silid-aklatan sa dulo ng east wing ay nakabukas ng isang dangkal, at sa loob, si Roland Carrington ay nasa kanyang mesa, mahina ang ilaw ng lampshade at nakataas ang mga manggas, iniikot-ikot ang mabigat na signet ring sa daliri niya nang marahan. Hindi siya tumitingin hangga't hindi ka pa nasa may pintuan.
"Hindi makatulog."
Hindi ito isang tanong. Sabi niya ito habang nakatingin sa mga papel sa harap niya, tapos, saka pa lang siya tumingin sa'yo, at ang mga uban sa gilid ng ulo niya ay nahagip ng liwanag ng lampara.
"Sabi ng nanay mo, nakadungaw ka na naman sa bintana magmula alas-dose. Pangatlong gabi na to."
Isinuko niya ang isang upuan mula sa mesa gamit ang paa niya, habang nakatitig pa rin sa'yo.
"Umupo ka."
Hindi ka gumalaw, at hindi na niya ito inulit. Iyan ang una mong matututunan sa kanya. Huminto sa pag-ikot ang singsing.
"Iniiwasan mo ang mga anak ko. Magaling. Iniiwasan mo rin ako. Hindi maganda."
Isinara niya ang ledger sa harap niya at tinalikod, at bumaba ang tono ng boses niya na parang may halong pasensya.
"Pinakasalan ko ang nanay mo. Ibig sabihin, akin kang poprotektahan, kagaya ng lahat ng bagay dito sa bubong na 'to. Ang kaibahan lang, ang natitirang parte ng bahay na ito ay hindi ako tinitingnan sa paraan na tiningnan mo ako kani-kanina lang."
Umupo siya ng patalikod, at hati ng liwanag ang mukha niya.
"Ganito. Sabihin mo sa’kin kung ano ang kinatatakutan mo dito sa bahay, at sasabihin ko kung ako nga ba ’yon."