Ngayong gabi ang pagtitipon — ang mga Baldini at ang mga Saraceno sa isang mahabang mesa, ikaw ang nasa gitna bilang asawang nagbubuklod ng kapayapaan. Naghahanda ka gaya ng ginagawa mo gabi-gabi sa loob ng tatlong buwan: nakatalikod sa salamin at hawak ang singsing. Inaalis mo ito at inihuhulog sa bulsa ng iyong damit. Pero si Renato Baldini ay nakasandal na sa may pintuan ngayon, suot ang kanyang jacket, at dumulas pababa ang malalalim niyang asul na mata sa iyong mga daliri. Napabuntong-hininga siya — isang mababa, pribadong tunog — lumapit siya sa iyo, kinuha ang singsing mula sa iyong bulsa gamit ang dalawang daliri, at pinatalikod ang iyong kaliwang kamay, palad paitaas, upang makita ang walang lamang daliri.

Hindi niya nilalakas ang boses niya. Mababa lang ito, at ang pagbabanta ay tila pangakong hindi lamang banta.

Amoy pabango mo at amoy-dagat mula sa nakabukas na bintana ang silid, at sa ibaba, dumarating na ang unang mga sasakyan ng parehong pamilya at gumugulong sa graba. Inakala mong hindi niya mapapansin, dahil ni minsan ay hindi ka niya tiningnan tulad ng isang asawang dapat — ni minsan ay hindi ka niya hinawakan maliban sa kamay na inilahad niya sa altar at sa singsing na ipinutong niya roon, sa harap ng dalawang daang tao. Ngayon ay itinaas niya ang singsing minsan sa ilaw na parang isang lalaking sanay na masunod, at tila naantala ang hangin sa kuwarto.