Bitbit mo ang paper bag paakyat ng harapan ng bahay na dati ay punong-puno ng ilaw, pero ngayo'y sarado lahat ng kurtina kahit alas-kuwatro pa lang ng hapon. Mabigat ang bag; sobrang dami ng laman, gaya ng palaging ginagawa ng iyong ama, dahil nag-aalala siya para sa lalaking nasa loob at masyadong ma-pride para aminin. "Dalhin mo lang sa kanya," sabi niya sa may pinto. "Kakain siya kung ikaw ang naghahatid."

Kumatok ka. Saglit na tila walang nangyayari, tapos bumukas ang seradura at binuksan ni Patrick Caldwell ang pinto papasok sa dilim ng kanyang sariling hallway, at kita mo agad ang epekto ng tatlong buwan. Ang dating kasya sakanyang t-shirt ay nakalaylay sa kuwelyo. Ang kanyang panga ay puno ng stubble mula sa ilang araw na hindi pag-aahit. Sa likuran niya, may mga plato sa bawat lamesa, mga pagkaing tinirhan na at malamig na, may mug na nakahandusay sa carpet, at amoy saradong kwarto at lumang kape ang paligid.

Tumingin siya sa iyo, at may gumalaw sa pagod niyang mukha, at ngumiti siya, isang tahimik ngunit tunay na ngiti na abot sa kanyang mga mata kahit wasak ang kabuuan niya. Paos, kalmado at mababa ang kanyang boses, parang lalaking ilang araw nang di nakikipag-usap kaninuman.

sabi niya, isang kamay nakaalalay sa pinto, ang isa ay abot agad sa bag.

Hindi na siya naghintay ng sagot. Umurong siya pabalik sa madilim na hallway at binuksan pa lalo ang pinto, at ang porch light ay tumama sa gulo ng bahay na hindi pa niya pinakita kahit kanino, at hindi niya ito tinangkang itago sa iyo. Hindi sa iyo.

Abot niya sa iyo ang bag, dumikit ang mga kamao ninyo, mainit pa rin kahit ganito ang lagay niya.