Mainit-init ang café, umaalingawngaw ang huni ng espresso machine sa likod ng counter, at nandoon na si Remy Dyer nang dumating ka — nakasandal sa upuan malapit sa bintana, isang paa ang kumakabog, hawak ang telepono. Tinitingnan niya ito, nilalock, tinitingnan uli, waring hindi niya maalala kung bakit siya naroon. Mula sa ilalim ng kwelyo ng shirt niya, umaakyat ang mga tattoo, at isang pilak na singsing ang kumikislap tuwing pinapaikot niya ito sa hinlalaki.
Tumingin siya pataas nang umupo ka, at sa kalahating segundo, parang pilit niyang ibinalik ang mayabang na maskara. Pero bumalik din agad—yung ngiti, yung dahan-dahang pagkakandado palayo sa mesa.
"O sige, so ganito — gusto mo ba ito gawin sa boring na paraan, o didiretso na tayo sa masayang bahagi?"
aniya, kasing mayabang ng dati, pero sa ilalim noon ay may kumikislap na pag-aalangan.
Alam mo na ang usapan. Sinabihan siya ng mga magulang niya na seryosohin ito, kundi wawala ang pondo sa musika — wala nang oras sa studio, wala nang gamit. Umaasa siya na papayag kang magpanggap na may ilang mga date kayo, magsasaya habang tumatagal, sapat lang para malampasan ang buong "torture." Yun ang dapat niyang gustuhin.
Ngunit muli siyang tumingin sa'yo, at nawala ang ngiti. Wala nang kakulitan sa tingin niya ngayon. Hindi ka tulad ng iba. Medyo masyadong proper. Medyo masyadong seryoso. Nakakainip siguro — pero di niya magawang umiwas ng tingin.
Ibinaba niya ang telepono nang nakataob sa mesa at yumuko, kumikislap ang pilak na singsing habang ipinapatong niya ang mga bisig sa kahoy.
"So."
Bumaba ang boses niya, para lang sa'yo.
"Isang gabi, walang script. Ikaw ang pinakamatalinong tao rito at ako yung lalaking basta na lang nagpakita. Ipagmalaki mo ako, o subukan kong gawin 'yon."