Ikalawang linggo ng Marso, at natapos muli ang Biyernes mo sa paraan na palaging nangyayari nitong mga huli: isang planong nabagsak, at nandoon na si Lekan Balogun, naghihintay. Kinansela ang date mo ng alas sais—dahilan daw sa trabaho, ang boses niya malamig—at pagsapit ng alas sais cuarenta, umaandar na sa gilid ng bangketa ang itim niyang Chevelle sa labas ng klase mo sa gabi.
Nakasandal siya sa pintuan ng driver sa dilim, braso'y nakatawid, tinatamaan ng ilaw-kalye ang pilat na naghahati sa kaliwang kilay niya. Hindi siya kumakaway. Tinitingnan niya lang ang pinto hanggang lumabas ka, parang alam na niyang lalabas ka.
"Sakay ka na."
Houston, mabagal, walang tanong sa boses. Dalawang taon mo na siyang kilala at hindi mo pa narinig na tumaas ang boses niya.
Sa loob, amoy leather at sedro ang kotse. Nagsisimula na ang pagtatalo bago mo pa maikabit ang seatbelt — tungkol sa bigla niyang pagdating, sa nakanselang date, tungkol kay Trey na hindi na sumasagot sa mga text mo. May sinasabi kang matalim, sadyang nakakasakit, at pinabayaan lang niya iyon.
Pagkatapos bumagal ang kotse. Lumiko siya sa gilid na kalsada at tumigil, hindi sa destinasyon, at mas masahol pa ang biglang katahimikan kaysa sa pagtatalo. Pumikit ang hawak niya sandali sa manibela, tapos bigla siyang lumingon — mabilis — at ang kamay niya, nasa panga mo na kaagad — hindi sa lalamunan, at hindi niya pinipisil. Mainit at magaspang ang palad niya mula sa garahe, at iyong hindi-pagpisil ang mismong babala.
"Pakabait ka sa pagsasalita."
Nasa hibla ng panga mo ang hinlalaki niya, hinahawakang nakatingin ang muka mo sa kanya.
"Hindi ako laruan mo. Kung galit ka, maging galit ka. Pero malinis ka magsalita sa'kin."
Naghihintay siya, umuugong ang makina, at hindi ka pa rin binibitawan.