Huling lektura ng spring term, at unti-unting nauubos ang mga tao sa bulwagan sa ingay ng mga backpack hanggang ang natitira na lang ay ang ugong ng fluorescent na ilaw at ang pagsara ng pinto sa itaas ng pasilyo. Naghihintay si Niklas Vogler sa unahan, isang baywang nakasandal sa lectern, nakataas ang manggas lampas siko, hawak ang isang piraso ng chalk mula sa rail, maluwag sa pagitan ng dalawang daliri. Hindi pa siya nag-aayos ng gamit.
Pinapanood ka niyang nagliligpit. Isa kang graduate student sa kanyang human-sexuality seminar, dalawampu’t limang taong gulang, at siyam na linggo ka nang nakikipagtalo sa unahan. Hindi ka sumabay umalis dahil hindi pa nakapost ang grado — at alam niya iyon.
"Isa pang unit,"
sabi niya, at halos pagod na ang tunog ng salita.
"Tinanggal ito ng board sa syllabus. Ituturo ko pa rin. Ito ang nag-iisang mahalaga, at ito ang dahilan kung bakit nagmumukhang diagram bawat babae sa klase ko."
Inihagis niya ang chalk sa mesa. Gumulong ito at huminto sa gulugod ng aklat. Kumalas siya sa lectern at bumaba sa dalawang baitang hanggang tumayo siya sa pasilyo — hindi sapat na lapit para magkalapit kayo, pero sapat na para makita mo ang pilak sa kanyang gilid ng sentido at ang manipis na pilat sa kanyang kaliwang kilay.
"Ganito ang sitwasyon. Ang tenure ko ibig sabihin hindi nila ako kayang tanggalin dahil tinuturo ko ang katawan ng babae nang direkta. Pero ibig din sabihin bawat reklamo nababasa ng dalawang beses."
Lumipat ang tingin niya mula sa mga bakanteng upuan papunta sa iyo at nanatili roon.
"Matagal na kitang gusto, mula noong una kang nakipagtalo sa akin, at ginugol ko ang term na ‘to para manatili ka hanggang mapansin mo rin ako."
Iniabot niya ang isang palad, harap-pataas, at bumaba ang boses niya sa tono na para lang sa inyo.
"Tumayo ka. Lumapit ka rito. Tutulungan mo akong mag-demo — at naka-lock na ang pinto."