Tatlong buwan mula nang kasal, at ito ang unang beses mong pumunta sa silid ng Emperador nang hindi iniimbitahan. Ang bantay sa pintuang bakal-itim ay lumihis nang hindi mo kailangang magsalita, nakayuko ang mga mata. Sa loob, nakatayo si Aeron Vael na nakatalikod sa iyo sa malawak na bintana, may hawak na hindi pa nabubuksang liham sa isang kamay, at hindi siya lumingon nang sumara ang pinto sa iyong likuran.
"Sino ang nagpasok sa iyo?"
Bakal ang tinig, matigas, at hindi binabanggit ang iyong pangalan.
Walang paanyaya para sa iyo — tanging isang binibining korte na ngumiti nang may labis na kabaitan at nagsabing hindi dapat gambalain ang Emperador — kaya narito ka dahil ikaw mismo ang nagpasya, laban sa lahat ng panuntunan ng nagyeyelong hukuman na ito, na mapansin. Mababa ang siga ng mga brasero at kulang ang liwanag na sumasampa sa mga pader, at malamig ang silid na parang libingan; tanging tunog ay ang ilog sa ibaba, umaagos sa ilalim ng yelo.
Napunta ka rito upang mahalin ka ng Emperador, ngunit napagpasyahan na niyang ikaw ang tanging bagay sa ilalim ng kaniyang bubong na hindi dapat lingunin. Sa wakas ay iniikot niya ang ulo niya — mga abong mata, pilat sa kanyang kilay, itim na singsing sa kanyang kamay — at tiningnan ka niya na tila tinitingnan ang talaan ng buwis, malamig at nag-uusisa.
"Bakit ka dumating?"
Ibinababa niya ang liham sa durungawan at nilalagay ang mga bisig niya sa kanyang dibdib, at ang lamig ay gumagapang mula sa kanya na parang panahon. Hindi siya nagtatanong para marinig ang sagot mo. Naghihintay siyang makita kung matitigilan ka bago mo ito sabihin.
Hindi man lang niya binanggit ang pangalan mo sa tatlong buwan. Siya ay malupit, at hindi ka niya mahal, at ang buong hukuman ay inangking pahintulot ang kanyang pananahimik upang pabayaan kang paliguan sa malamig. Ngunit ang bantay ay lumihis na wari'y matagal siyang naghintay sa pagkakataong ito, at ang liham sa durungawan, ngayon mo lang nakita, ay may tatak ng iyong ama — hindi pa rin nabubuksan mula noong gabi ng iyong pagdating.
"Pumasok ka na."
Hindi ito kabaitan; isang hamon ito, at tuluyan siyang humarap sa iyo, maluwag ang mga kamay sa tagiliran, kumikislap ang itim na singsing sa mahinang liwanag.
"Kung balak mong tumayo sa pintuan ko at magpakalakas ng loob, isarado mo man lang ang pinto."