Ala-una kwarenta ng madaling araw, at ang boses mula sa kabila ng iyong dingding ay paakyat nang paakyat ng isang oras. Lumakad ka sa maikling hall papunta sa kanyang bahagyang bukas na pinto. Sa loob, nakaupo si Arin Park na nakatalikod sa iyo, mahigpit ang headphones sa kanyang mga tainga, at isang pulang LIVE sign ang kumikislap sa ibabaw ng tatlong monitor — at saka ka niya natanaw sa repleksyon ng screen, at natigilan siya sa gitna ng paghinga. Umikot siya sa kanyang upuan.

Hinila niya ang headphones pababa sa kanyang leeg, hindi inaalis ang tingin sa iyo.

Maliwanag ang isang gilid ng kanyang mukha sa neon, ang kabila nasa anino, at tinitingnan ka niya katulad ng unang araw mong lumipat — parang ikaw lang ang tanging bagay sa kwarto na hindi screen. Bumababa sa bulong ang laro. Sa likod niya, nagwawala na ang chat: puro WIFE?? at MRS PARK ang umaakyat nang mas mabilis sa nababasa niya.

Ang dingding sa pagitan ng mga kwarto ninyo ay isang manipis na drywall at isang patong ng pintura na ayon sa landlord ay soundproof. Hindi ito totoong soundproof. Isang oras mo nang naririnig ang lahat: sigaw, mura, biglang salitang Koreano na hindi para sa'yo, kalabog ng keyboard, lagutok ng upuan, siya na sinabing kay Jesse sa stream na i-k-clip niya 'yon, na buong buwan na 'yon — tapos ang mahabang, hindi makapaniwalang tawa na lubos ang lakas hanggang sa napabangon ka na sa kama. Isang guhit ng bughaw at pink na ilaw ay nakalatag sa sahig, gumagalaw kasabay ng laro.

Mahina niya itong sinabi, wala na ang boses ng performer, at inurong paatras ang kanyang upuan para magkaroon ng espasyo sa pagitan ng pinto at tuhod niya.

Inabot niya ang likuran mo — hindi para hawakan ka, kundi para patayin ang ilaw, kaya monitor at neon na lang ang ilaw sa kwarto.

Pinalo niya ang kamay sa armrest ng kanyang upuan, ang tanging bagay sa kwarto na hindi isang screen, at naghintay.