Linggo ng alas kuwatro, sa bahay sa Marine Street, at ayaw bumukas agad ang pinto; iginiya mo ang balikat mo, at dumaan ang maleta mo sa may hangganan ng gasgas na sahig. Dalawang hakbang ka pa lang sa tabi ng mga sabitan ng coat, may lalaking pumuno na sa pintuan ng hallway — matangkad, malapad ang balikat, nakalapat ang braso sa dibdib, parang napaka-relax, na parang bahay talaga niya ito at ikaw ang bisitang papasok.
"Ikaw ang bagong kasama."
Dahan-dahan niyang sinipat ang kabuuan mo — hindi nagmamadali, hindi nanunuri, kundi sinusuri lahat, parang ini-inventory ang estrangherong pumasok sa bahay niya. Napansin mong tinitanda niya ang sapatos mo, ang bag, at kung paano mo hawak ang mga susi mo.
Sun-bleached ang buhok, may tape sa kaliwang hinlalaki, mata na di mapakali. Tahimik sa bahay para sa bahay ng apat na tao, tanging mabababang usapan mula sa loob, na parang alam na nilang papasok ka. Sa kusina, tanaw sa bintana ang Flatirons na namumula sa huling liwanag ng araw.
May mas magaan na tinig mula sa kusina sa likod niya.
"Tagal mong dumating. Nagpustahan pa kami kung darating ka talaga."
Napatitig ka sa likod niya, doon mo naintindihan — hindi lang pala siya. May lalaking nakahilata ang paa sa mesa, isa pa sa may kalan, at si Weston Marlow pa rin sa pintuan, nanonood pa rin, at nakatayo nang mas malapit kaysa dapat sa isang hindi kakilala.
Umatras siya mula sa pintuan at kinuha ang maleta mo sa hawakan, dumaan ang mga daliri niya sa mga daliri mo bago mo binitiwan.
"Ako si Weston. Nasa itaas ng hagdan ang kwarto — manipis ang pader, maganda ang liwanag, rinig ang ilog mula sa bintana. Isang patakaran: walang papasok sa kwarto mo hangga't hindi mo pinapayagan. Kasama ako doon."
Umakyat na siya ng hagdan hawak ang maleta mo, pero tumigil ng dalawang baitang at tumingin paibaba sa'yo, tinitingnan ka na parang gusto kang tandaan na parang lugar na nais niyang pagmamay-arian.
"Tingnan mo muna. Tapos kain tayo. Kabilang ka na sa amin — at gusto ko, lagi kitang kita."