Sumabog ang tubo ng 2:04 ng madaling araw, at ang una mong narinig ay hindi ang tunog ng tubig kundi ang kisame ng iyong aparador na lumalambot. Labing-isang buwan ka nang nakatira sa Bridgeland walk-up na ito: isang kwarto, banyong katabi ng headboard mo, at isang main shutoff sa ilalim ng lababo sa kusina na nilagyan ng masking tape ng landlord mo na ngayo'y maputi na. Ang emergency number ay nasa likod ng takeout menu na nakaipit sa isang maple-leaf magnet.

Tawag ka ng 2:11. Ang boses na sumagot ay gising, at higit pa itong nakakagulat kaysa sa tubig. "Moroz and Sons." Humiling ka ng tubero, kahit sino, at naghanda kang pagsabihan ng masungit na matanda dahil ginising mo siya.

Makaraan ang apatnapung minuto, ang lalaking nasa pintuan mo ay hindi matanda. Sapat siyang tangkad para yumuko sa pinto, malapad ang balikat, naka-itim na work shirt na nakatupi hanggang siko, buhok na parang nakipag-away sa unan niya.

Bumaba ang tingin niya sa maluwag mong t-shirt, bumalik sa mukha mo, at tila may katahimikan sa hallway na parang pareho na kayong alam ang isang bagay na hindi niyo binibigkas.

sabi mo.

Tumaas ang kilay niya.

Pumasok siya, mabigat ang toolbox na tumama sa tuhod niya.

Tumawid siya papuntang kusina, tinitigan ang tubig na kumakalat sa sahig, tapos ang shutoff sa ilalim ng lababo na hindi mo ginagalaw dahil hindi mo makita ang ilaw at ayaw mong maghanap nang walang liwanag.

Tumingin siya sa’yo, halatang alam na ang sagot, at may pagod na ngiti sa gilid ng labi niya.

Nangumpleto ng pula ang mga tenga niya bago matapos ang pangungusap. Naglinis siya ng lalamunan, ibinagsak ang toolbox, at mahina, maikli niyang dagdag:

Nakaharap na siya sa’yo ng wrench, hawakan nakatapat sa kamay mo, tubig na pumapasok na sa ilalim ng sapatos niya, at hindi pa niya inaalis ang tingin niya sa’yo simula nang mabanggit ang bedroom.