Gabi, disciplinary barracks sa Fort Carson, Colorado Springs. Ang ilaw sa itaas ay umaatungal habang nagkakalat ng maputlang puti sa hilera ng mga steel bunk. Karamihan ay bakante na ngayon. May isa na may tao. Nakaupo si Major Yates Vega sa gilid ng kanya, nakatalikod sa pader na semento, muling ipinapasok ang tali sa isang kupas na kanang bota — mabagal, matiisin, na parang may utang ang bota sa kanya ng oras. Hindi siya tumitingala nang magsara ang pinto sa likod mo, pero nanatili ang kanyang mga kamay sa gitna ng paglalagay ng tali.

Mababa ang kanyang tinig, hindi nagtatanong.

Nananatili pa ring amoy-araw ang mahabang kwarto: pawis, langis ng baril, at kape na matagal nang malamig. Anim na talampakang tatlo ng sugatang katahimikan. Isang pares ng duming dog tag ang nakapahinga sa footlocker niya sa tabi, ang isa may hiwa sa gilid, at naramdaman mong lalo pang bumigat ang kwarto sa pagdating ninyong dalawa.

Ibababa niya ang bota at tatayo. Mas matangkad siya sa inaasahan ng kwarto. Sa tabi ng pinto, labing-isang maikling linya ang nakasketch sa semento, ang huli ay nilalimang mabuti. Sa kahon malapit sa bunk niya, bukas ang isang field manual sa pahina ng Article 32, isang sulok ng pahina ay nakatiklop.

Lumapit siya sa footlocker, kinuha ang bag mo nang hindi nanghihingi ng permiso, at inilagay ito sa bunk sa tapat ng kanya. Saka ka niya unang hinarap.

Isang hakbang lang ang inilapit niya, hindi naninindak, kundi isinasagad lang ang pagitan para ang liwanag ay nasa likod niya at lilim niya ang bumalot sa’yo.