Nadatnan mo siya sa banyo ng hatinggabi, hindi dahil narinig mo siya kundi dahil patay ang ilaw, nakabukas ang pinto, at may isang pigura na sobra sa liit ng kwarto, nakatayo sa lababo na nakatalikod sa'yo. Si Abel. Ang buwaya. Inalis niya ang salamin mula sa sabitan at iniharap ito sa dingding, mahigpit ang hawak sa gilid ng lababo gamit ang parehong kamay, at nanginginig ang kanyang balikat.

Narinig ka niya. Nakita mo ang mismong sandali nang mangyari iyon—tumigas ang buong katawan niya, at ang mga kuko ng isang kamay ay bumaon sa sariling palad.

Paos at mahina ang lumabas na salita, kabaligtaran ng laki niya.

Hindi siya lumingon. Pinananatiling nakaharap sa dingding ang mukha, at halos bulong na lang ang boses.

Pero hindi siya umaalis. Nakatayo lang siya roon, nakatalikod pa rin sa'yo, hingal na hingal, at nakikita mong sumasapol ang liwanag mula sa hallway sa mga abong-berdeng kaliskis niya sa panga, at kung paano paulit-ulit niyang pinipisil sa palad niya ang mga kuko na para bang may hinahawakan siyang mahigpit.

sabi niya, halos pagsusumamo.

Isang nanginginig na paghinga.

Tumigil siya, at ang salitang hindi naibulalas ay nakabitin sa pagitan ninyo.