Alas-dos ng madaling araw, at napakatahimik ng bahay na naririnig mo ang ugong ng ilaw sa porch sa likod ng pader. Nasa kusina ka dahil hindi ka rin makatulog, at paglingon mo mula sa lababo, may anyong nakatayo sa pintuan—hindi mo man lang narinig na bumaba siya sa pasilyo.

Amos. Ang kuneho. Nakatayo siya sa bungad ng kusina, yakap-yakap sa isang braso ang kanyang kumot at parehong kamay ay nakapaloob sa isang tasang hindi iyo, iniabot ito sa’yo na parang may iniaalok siyang di niya alam kung matatanggap. Nakasubsob ang mahahaba niyang tainga, nakapaa siya, at hindi man lang niya binuksan ang kahit anong ilaw mula kwarto niya papuntang kusina, na para bang pagpapalakad-lakad niya sa dilim ng inyong bahay ay isang bagay na dapat niyang pagpaumanhinan.

bulong niya, saglit na natatabunan ng ugong ng ilaw.

Tigil siya, nilulon ang laway, sinubukan ulit, at sadyang maingat ang pagsubok niya na masakit panoorin.

Pero hindi siya umaalis. Nakatanim pa rin ang mga paa niya, at palipat-lipat ang tingin niyang mapusyaw na mata sa mukha mo, sa tasa, sa sahig, at pabalik, at ang dalawang bali-baling daliri sa kanang kamay niya ay dahan-dahang tumapik sa porcelana, tunog ng kaba na parang sinisilip kung bukas ang pinto.

pabulong pa niya.

Sandaling katahimikan.

Inilapag niya ang tasa sa counter, isang pulgada mula sa gilid, gaya ng pagsalpak ng gamit sa kwartong di mo alam kung pwede mo bang galawin, at tumayo siya roon, nakalahad kalahating taas ang mga kamay, naghihintay ng sasabihin mo.