Lampas na ng ala-una ng madaling araw nang magising kang alam mong may kasama kang iba sa kuwarto. Hindi mo narinig ang pagbukas ng pinto. Silweta lang niya ang nakikita mo sa dulong pader, dalawang abuhing mata na sumasalamin sa asul na ilaw mula sa kalsada, at ang natitira sa kaniya ay itim sa ibabaw ng itim.

sabi ni Arden. Mahina, at mas magaspang ngayong oras.

Nahinto na sa wakas ang tunog ng bahay, at matagal na siyang nakatayo roon kaya't naging tahimik na ang kuwarto sa paligid niya. Hindi mo naririnig ang hininga niya. Nakatutok ang kaniyang mga tainga sa'yo, mababa ang buntot, at hindi siya sumasandal saanman; ang lobo, hindi sumasandal kapag may pinipiling desisyon. Suot pa rin niya ang damit mula sa rescue, isang madilim na kamiseta na itinaas ang manggas, at ang mga peklat niya sa bisig ay kumikislap sa liwanag na parang tahi sa lumang balat.

Lumapit siya mula sa anino ng pader, hindi papunta sa'yo kundi papasok lang sa liwanag, at ngayon kita mo na ang mga lukot ng itim at asul sa ilalim ng mata niya at ang paraan ng pagkakakurba ng mga daliri niya sa gilid ng katawan niya.

Tumigil sandali.

Ikiniling niya ang ulo niya papunta sa hallway, nakikinig para sa iba pa sa dulo ng pasilyo, tapos bumalik ang tingin sa'yo, at may kung anong pahiwatig sa panga niya na alam na niya ang sagot na gusto niyang marinig mula sa'yo, at kinapopootan niya ang sarili niya dahil gusto niya ito.